1 juli 2005

Ooijse Klinkertjes

Onlangs was er in een voorstad van Ooij, ook wel de Heerlijckheid genaamd, een reünie van een aardig aantal grijze knarren die vroeger in Beek de Geest gekregen hadden. Hun ouders moeten hier niet veel mee opgehad hebben, want niemand van de deelnemers had de prachtige voornaam Jozef gekregen. Een van de sponsoren van deze bijeenkomst die wel iets had met de beroepsstiel van Jozef, zette mij onder druk om een stukje over dit evenement te schrijven. Ik keek hem over mijn kleine brillenglazen verwijtend aan en kijkend naar de deelnemerslijst, zei ik: dan moeten er eerst wel Flappen komen.
Jan en Toon Hendriks gaven mij groot gelijk. Toon draaide net een zware van Nelle, die hij van Jan Lamers gekregen had, en zei tegen mij: Klinker doe het maar niet, je zou nog eens een Bok schieten. Dat is wel het laatste wat ik zou willen, dus beperk ik mij ook deze keer weer tot de polder. Als onze bekendste Bromsnor, na Klok natuurlijk, afscheid neemt, dan moet je daar toch even aandacht aan schenken. Ik heb namelijk in de memoires van Kalma gelezen hoe Henk bij de politie is gekomen. Hij moest namelijk bij Oor en Kalma drie vragen beantwoorden, als hij die goed beantwoorde, mocht hij bij de politie. De eerste twee vragen waren voor Henk totaal geen probleem. De derde vraag aan Henk was, wie heeft Willem van Oranje vermoord. Verrek, zei Henk toen, ben ik nog niet bij de politie of ik moet al een moord oplossen. Henk was op deze wijze al een ervaren rot, voordat hij bij de politie was aangenomen.
Zijn eerste grote zaak in Ooij was, de krakersrellen in de Beatrixstraat. Het toenmalige opperhoofd van de Ooijse Hell’s Angels, Hansje Berns, had de euvele moed om met een paar andere trawanten het huidige pand van Bartje te kraken. Met adellijke overredingskracht, wist onze dorpsveldwachter, die ook al naast een Graaf en Hertog gewoond had, de jongens uit het krakerpand te krijgen. En passant loste hij natuurlijk ook de woningnood onder deze jongens op, door ze naar huis te sturen. Door zijn toedoen kregen wij in Ooij ook nog een heus politiebureau. Dit werd door ene Ans mooi schoon gehouden en door Alex Derksen in een buut heel oneerbiedig betiteld als de “pornocabine”.
Henk was ook niet pakvast. Elke morgen was het een verrassing welk kostuum hij uit zijn uitgebreide collectie aantrok. Niet zelden liep dan, zoals wij dachten in het kader van een of andere uitwisseling, een Engelse Bobby, ein Deutscher Feldwebel of een Belgische Rijkswachter door de Ooijse dreven. Henk is ook een fervente Spa of Seven Up drinker. Mede door deze nooit uit de hand gelopen hobby werd het in ons dorp nooit echt blauw op straat. Het was dan ook niet zo gek dat er op zijn afscheidsreceptie veel stars and stripes rondliepen. Naast deze hotemetoten waren er zeker ruim 200 Ooijse receptiegangers.
Ik vroeg nog aan Henk waarom die mensen eigenlijk gekomen waren. Och, zei Henk, dat zijn mensen die nog nooit een bekeuring van mij gekregen hebben. Het was bloedheet in de Sprong, waardoor je kon merken dat de gehele politiemacht ook bij gezellige bijeenkomsten zich in het zweet moet werken. Het was om het in Henks woorden te zeggen “een warm afscheid”. Velen vroegen zich die middag wel af wat Henk nu zou gaan doen. Ik weet het wel, hij blijft echt niet bij de pakken neerzitten.

 

Groetjes medeklinker.

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
27 juni 2005

Zinderend afscheid voor Henk Baron

Zinderend warm was het op 24 juni, de dag dat Henk Baron voor de laatste keer officieel in Gala-tenue binnenstapte in Dorpshuis De Sprong in Ooij. Zinderend warm waren ook de complimenten die hij kreeg van hen die hem toch het meest kenden namelijk zijn collega’s van de Politie van Gelderland-Zuid. Maar eveneens zinderend warm was het voor hem dat vele dorpsgenoten en mensen uit “zijn wijk” acte de presence gaven om hem er mee te feliciteren, dat hij na meer dan veertig jaar, zo ongeschonden aan zijn tweede en wellicht wel derde leven kan gaan beginnen.
De Sprong was feestelijk ingericht met een van zijn hobby’s nl. het verzamelen van uniformen ook weer van politiemensen. Een unieke collectie met exemplaren uit binnen- en buitenland. Hierop, hoe kan het anders, waren zijn collega’s prompt ingesprongen door hem, ieder in een van zijn collectie-uniformen gekleed, een persoonlijke gelukwens aan te bieden, al dan niet in de vorm van een limmerick. Zelfs een vrouwelijke collega,die door omstandigheden op krukken moest lopen, had zich toch in het uniform gehesen en kwam het podiumtrapje “aflopend” bij hem, haar opwachting maken. Dit alles onder regie van zijn meest directe collega. Ook de “hulpkrachten” van de vrijwillige politie kwamen massaal blijk van belangstelling geven. Maar het leven bestaat nu eenmaal niet alleen uit politieagenten en politietaken en dus kwamen de familieleden “uit het Noorden”, waaronder Henk's inmiddels toch wel wat bejaarde moeder, de buurt, de rest van de mensen uit Ooij en tenslotte natuurlijk ook de Bobo’s, de mensen die in het receptieboek tekenden namens de brandweer, de gemeentebesturen, de verenigingsbesturen, enz. en zelfs de burgemeester onder de burgemeesters, de heer van Gils, kwam ondanks de hitte en ondanks zijn leeftijd toch even “gedag zeggen”. En zo deden velen dat. Als je “effe kon” dan was je er. De smaakvol ingerichte Sprong kon het aantal mensen maar net bergen. Hieruit blijkt wel dan Henk niet zo maar een politieagent was van 9 uur ’s morgens tot 5 uur ’s avonds. Henk was een politieman die een taakopvatting had, zoals Juffrouw van de Ven, de vroedvrouw die had, een dokter van Hasselt, een zuster Jacobs, een Hentje Verriet, een Bart Loeffen en meer legendarische figuren uit onze gemeente. Voor hen was het niet zo maar een beroep, het was een manier van leven een “genre de vie” zeggen de Fransen, een dienstbaarheid en beschikbaarheid, dat is waaraan mensen behoefte hebben. “En dat is niet alleen zo wanneer we tijd hebben, maar ook als we geen tijd hebben”, aldus Henk.

Dat spoort natuurlijk niet altijd met het managementdenken in grote organisaties, maar je kunt je de vraag stellen of die grote veel geld kostende managers wel inspelen op de noden die de burger heeft, zelfs of de burger wel iets opschiet met hun kengetallen, het aantal bekeuringen, enz. enz., waarmee zij zeggen de wereld gelukkiger te maken. Maar het grote geld, het optreden voor de camera en andere voor de “normale” mensen duidelijke bijkomstigheden, lijken nu even het doen en laten van veel functionarissen te beheersen.

Maar voor Henk zit dat leven er nu een beetje op. Hij gaat verder met het bekijken van de samenleving door de fotocamera, ook één van zijn hobby’s, alleen hoeft dat nu niet “even tussendoor”. Zelfs kan hij nu wat meer tijd vrijmaken voor zijn kleinkinderen, voor zijn andere familie en voor zijn vrouw Anneke. “Hoewel, we deden altijd al veel samen, ook in het politiewerk”. Na de drukke receptie hadden Anneke en Henk ook zoals dat in het Noorden gebruikelijk is, ook aan de inwendige mens gedacht. De keukenmensen van de Sprong hadden zich uitgebreid kunnen uitleven op een koud en warm buffet. Dit smaakte de dorstigen dan ook voortreffelijk. En alsof het niet op kon, na het eten even de zinnen verzetten met een dansje met het leuk spelende “Late Again” en natuurlijk heel knap een speciaal lied voor Pa, “maar het is dan ook mijn vader” door zoonlief Patrick. Ontroerend in ieder geval en voor de rest was het gewoon erg gezellig, precies de sfeer die Anneke en Henk altijd zo graag om zich heen scheppen. Ook de cadeautafel mocht er zijn. “Och”, zei Henk laconiek, “morgen is er een bingo van de Bond van Ouderen en dan zal het wel weg zijn”. In ieder geval heel praktisch. De collega’s van de krant en de pratende en filmende pers stonden er op om deze dag op een prettige wijze ook voor de toekomst vast te leggen. Henk, gefeliciteerd, nog vele jaren met ons allemaal. Je was niet alleen “de Politie”, nu was je ook even “het nieuws”.

Piet Soerier (Gerard Karnebeek)

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
16 juni 2005

Nieuw fotoalbum op Henkbaron.nl

Verkeersgroep_Utrecht_mei_1967_1.jpg
Op 24 juni gaat Henk Baron met de VUT (TOR, zoals dat bj de politie heet). In dorpshuis "De Sprong" geeft hij zijn afscheidsreceptie.
Henk is op dit moment al erg druk met het voorbereiden van zijn afscheid. Prachtige stukken uit zijn enorme politieverzameling mogen uiteraard niet ontbreken. En natuurlijk heeft Henk ook aan foto's gedacht! Wellicht heeft hij de afgelopen week tevergeefs gezocht naar een aantal foto's. Die foto's waren in mijn bezit 🙂

Vanwege zijn afscheid heb ik zijn website aangepast en een fotoalbum gemaakt waar Henk nu eens in het middelpunt van de belangstelling staat. Een aardig aantal foto's uit het archief van Henk heb ik ingescanned en staan nu in het speciaal hiervoor gemaakte fotoalbum op zijn site. Ik hoop dat Henk er de komende week nog een beschrijving bij gaat zetten want ik ben wel erg benieuwd naar het verhaal achter sommige foto's. Maar wellicht krijgen we dat op vrijdag 24 juni te horen tijdens zijn afscheidsreceptie.

Heeft u zelf nog foto's van Henk als politieagent en wilt deze plaatsen op de site, dan kunt u deze gedigitaliseerd aanleveren via de email (webmaster@henkbaron.nl)

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
15 juni 2005

Henk Baron verlaat de politie

HenkVerlaatPolitie.jpg

OOIJ. Sinds 32 jaar een bekend gezicht voor velen in onze streek. Henk Baron. Politieman in hart en nieren. Door zijn onafscheidelijke camera met foto’s in de Rozet, op WFM en zijn website inmiddels ook voor vrijwel iedereen een bekende naam. Binnenkort krijgt Henk alle tijd voor zijn hobbies, want na 41 jaar actief te zijn geweest bij de politie, waarvan hij de laatste 32 jaar in Nijmegen en omgeving heeft dienst gedaan, verlaat Henk Baron, brigadier van de Regiopolitie Gelderland-Zuid de politiedienst. Henk gaat met de Tor, dat is de Vut voor de politie. (bron:De Rozet 16 juni 2005) Lees het hele artikel

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail Lees verder...
4 april 2005

40 jr. jubileum

 Klik hier voor de foto's van mijn afscheid !klik op de foto om de foto’s van mijn afscheid te bekijken !
 

Uit de krant


Henk Baron Jubileert. (2004)
Image

Op zondag 13 juni verschenen er plotseling een aantal motoragenten in de Prins Mauritsstraat in Ooij. Gewoontegetrouw spoedde Henk zich met zijn fototoestel naar buiten om te kijken of er werk aan de winkel was. Door de collega’s op de motor werd hij “gesommeerd” om mee te gaan in de auto van de baas en daarna zou hij wel zien. Volkomen overdonderd nam hij plaats. In “Het Witte Huis”in Lent wachtte hem een verrassing.Alle collega’s, familie, vrienden en kennissen zaten daar om hem in het zonnetje te zetten. Leuke cadeau’s onderstreepten datgene wat aan aardige dingen werd gezegd, over zijn hobby’s verzamelen van politie-uniformen en vooral fotograferen en uiteraard over zijn hoofdvak politieagent. Als 17 jarige begon hij al in Arnhem op de politieschool, kwam vervolgens op de Verkeersschool van het Korps Rijkspolitie in Bilthoven om daarna in Utrecht en Driebergen te werken, trouwde met “zijn” Anneke, kreeg twee zonen en vier (nu vijf) kleinkinderen. Vervolgens ging het jonge stel wonen in Ooij met het politiebureau aan huis in de kleine slaapkamer en vrouwlief als vervanger als hij op route was. Nadat de politiepost Ooij werd opgeheven werd het voor hem een zwerftocht langs een aantal plaatsen in de omtrek. Uiteindelijk werd het Nijmegen, waar hij vooral in de Benedenstad zijn talenten kwijt kon. Tegenwoordig werkt hij als wijkagent in de Waalsprong (Lent en Oosterhout)
Gerard Karnebeek

 

Persfotograaf (“Fotogent”) Baron nu zelf geflitst

Image

Dezer dagen was Henk Baron veertig jaar bij de politie. Dit feestje zou alleen in een politiekantine gevierd zijn als Henk niet zo’n bijzonder man was. Hij is zeer veelzijdig. Hij heeft een ongelooflijk grote collectie politie-uniformen en petten en is vooral een gedreven fotograaf. Meerdere kranten en andere media putten uit zijn collectie. Maar bovenal is hij politieman. Al op de jeugdige leeftijd van 17 jaar, in 1964 solliciteerde hij, aanvankelijk zonder medeweten van zijn Groningse ouders, bij de politieschool in Arnhem. Deze school wordt door hem steevast naar de naam van de directeur, “circus Proot” genoemd. Het was een internaat en op dit soort scholen gaat het er soms “streng” aan toe. Bij het “overtreden” van de regels was er ’s nachts strafexercitie of sportles in uniform, allemaal beproefde middelen om het jonge diendersvolkje in het gareel te houden. “Bij de Franse Gendarmerie kunnen hier nog wat van leren”, zei Henk wel eens.
Meer naar zijn zin had hij het op de Verkeersschool van het Korps Rijkspolitie in Bilthoven, waar de toenmalige “witpetten” werden opgeleid. Hij leerde motor- en Porscherijden als de beste en dat op moeilijk terrein. Vooral lastig was het motorrijden op de smalle dijken tijdens de bietencampagne als de wegen vol verraderlijke klei lagen, maar dan moest je toch binnen twee uur van Driebergen via secundaire wegen in Maastricht kunnen zijn anders kon je diploma Verkeerspolitie wel vergeten. Aanvankelijk maakte hij deel uit van de landelijke verkeersgroep in Driebergen. Intussen trouwde hij “zijn” Anneke de Vries en zij gingen dichtbij zijn standplaats wonen. Zij kregen twee zonen en zij hebben nu vier (vijf inmiddels)kleinkinderen.Vanaf 1973 werd het Ooij, waar hij het kleine slaapkamertje in zijn huis tot politiebureau promoveerde (gedwongen). Vrouwlief regelde de zaken als haar man buitendienst had. Later werd een verplaatsbaar politiebureau bij cafe “Het Trefpunt”, tegenwoordig Hotel De Haan, neergezet. Nadat het bureau in Ooij werd opgeheven begon voor Henk een zwerftocht langs de bureau’s van Beek/Ubbergen, Didam, Beneden Leeuwen en uiteindelijk Nijmegen waar hij als “netwerker” zijn talenten liet spreken. Speciale liefhebberij is voor Henk het geven van verkeersles aan de schoolkinderen in Ooij. Dat heeft hij intussen al meer dan 25 jaar gedaan. Alle reden dus voor een aantal mensen om hem via een verrassingsfeestje van hun waardering te laten blijken. Zijn superieuren, “zijn” bewoners van de Benedenstad, waar hij lang surveilleerde als wijkagent en vele vrienden verrasten hem zondag 13 juni met een druk bezochte receptie in “Het Witte Huis” in Lent. De vele attenties onderstreepten daar waar de woorden tekort schoten. Hoe verras je een politieagent? Gewoon door collega’s motoragenten hem te laten “arresteren” en te gelasten om mee te gaan in de auto van de baas. Henk, gealarmeerd door de sirenes stond al met zijn fototoestel klaar om zo nodig zijn werk te doen. Hij volgde hen volkomen overdonderd en de feestcommissie kon weer ademhalen.
Piet Soerier.
DSCF1736.JPG

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail