Soms zegt een concert meer dan honderd beleidsnota’s. Dat gevoel overheerste na de uitvoering van Canto Ostinato door trompettist Eric Vloeimans en organist Aart Bergwerff op vrijdag 12 juni in de Grote Bartholomeuskerk van Beek. Met ongeveer 350 bezoekers was de kerk tot de laatste plaats gevuld. Bezoekers kwamen niet alleen uit Beek en Berg en Dal, maar ook uit Nijmegen en de wijde regio. Een breed klankbord. Wat zich die avond afspeelde, was meer dan een concert. Het was een ervaring waarin muziek, monument en publiek op een bijzondere manier samenkwamen. Sommigen luisterden vanaf de eeuwenoude kerkbanken, anderen hadden zich met matjes en kussens geïnstalleerd op het koor of in de zijbeuken. De sfeer was verstild, aandachtig en bijna meditatief. Artistiek stond de uitvoering op een uitzonderlijk hoog niveau. Bergwerff geldt als een van de belangrijkste vertolkers van Canto Ostinato op orgel en speelde in 2006 de wereldpremière van deze versie. Samen met Vloeimans ontwikkelde hij een eigen interpretatie die landelijk veel waardering oogstte en zelfs leidde tot een Edison-nominatie. Hun samenspel maakte van Canto Ostinato geen museumstuk, maar een levende muziekervaring volgens eigentijdse luistercultuur. Juist in de intieme ruimte van de Bartholomeuskerk kwam die kwaliteit volledig tot haar recht. Topmusici kiezen niet voor niets voor deze ruimte; de Bartholomeuskerk blijkt een podium van betekenis te kunnen zijn.Toen de laatste noot had geklonken, bleef het ongeveer vijftien seconden volledig stil. Niemand bewoog. Niemand klapte. Alsof publiek en musici gezamenlijk nog even in de muziek wilden blijven. Pas daarna volgde een langdurig en ovationeel applaus. Tijdens de nazit vertelden Eric Vloeimans en Aart Bergwerff dat ook zij deze avond als uitzonderlijk hadden ervaren. Het directe contact met publiek en ruimte was volgens hen zeldzaam. De uitvoering ontwikkelde zich gaandeweg mede onder invloed van de bijzondere akoestiek en de geconcentreerde sfeer in de kerk. Voor de organisatoren vormde de avond niet alleen een artistiek succes, maar ook een bevestiging van de mogelijkheden die de Bartholomeuskerk biedt als culturele ontmoetingsplaats. De kerk bewees dat zij moeiteloos honderden bezoekers kan ontvangen voor een evenement van hoog niveau en daarmee een functie vervult die verder reikt dan alleen het gebouw zelf. Juist nu de toekomst van de kerk onderwerp van gesprek is, biedt zo’n avond stof tot nadenken. Niet vanuit nostalgie, maar vanuit de vraag hoe monumenten ook in de 21e eeuw betekenisvol kunnen blijven. De uitdaging ligt niet in het kiezen tussen erfgoed en vernieuwing, maar in het verbinden van beide. In dat licht hebben Stichting Monumentale Bartholomeuskerk en Stichting Monument en Landschap Berg en Dal inmiddels een architectenteam opdracht gegeven om de mogelijkheden voor een multifunctionele inrichting van de kerk uit te werken. Daarbij wordt gedacht aan een combinatie van ontmoetingsruimte, expositiefunctie en concertruimte, met respect voor zowel het monumentale karakter van de kerk als de eigentijdse behoeften van inwoners en bezoekers. De uitwerking zal worden gepresenteerd in de vorm van artist impressions die laten zien hoe een toekomstbestendige invulling eruit zou kunnen zien. Niet als blauwdruk, maar als uitnodiging om het gesprek over de toekomst van de Bartholomeuskerk op basis van mogelijkheden te voeren. Wie op 12 juni aanwezig was, heeft alvast een glimp van die toekomst kunnen ervaren. Een monument leeft immers niet door zijn stenen alleen, maar vooral door wat er tussen die muren gebeurt. En dat bleek die avond meer dan ooit. zie de foto’s (komen nog)