12 november 2005

Nepbom ontregelt Nijmegen.

Een deel van de binnenstad van Nijmegen is zaterdagmiddag enige uren afgezet geweest, nadat in de Ridderstraat, voor de Lindenberg een verdacht pakketje, in de vorm van een schoen met inhoud, was gevonden. De zwarte herenschoen met daarnaast een sok, werd omstreeks 13.30 uur door voorbijgangers gevonden, juist op het ogenblik, dat Sinterklaas Nijmegen aan deed. (Vandaar die schoen?) De politie nam het zekere voor het onzekere en zetten de omgeving af. Uit de schoen staken electriciteitsdraden, terwijl de inhoud getaped was. Het Explosieven Opruimings Commando heeft het pakketje onderzocht. Het bleek te gaan om een ongevaarlijk ding, waarin o.a. een flitser van een fototoestel zat. Alle hulpdiensten, zoals brandweer en ambulance konden na het sein: veilig weer vertrekken. Als gevolg van deze actie was het verkeer van en naar de Eiermarktgarage geruime tijd gestremd. De automobilsten vanuit de parkeergarage konden na geruime tijd via de Grotestraat, het centrum verlaten.  Inmiddels heeft de eigenaar van de schoen, een goochelaar, zich gemeld. Zijn tas met inhoud was diezelfde dag gestolen.
zie de foto’s.

 

 dscf1126.jpg

 

Lees verder...
13 oktober 2005

Bever ondermijnt opnieuw Ooijse Bandijk.

 

Bever graaft in Ooijse Bandijk.

Maar liefst 8 meter had de Bever zich al weer in de Ooijse Bandijk bij de Oude Waal in Ooij ingegraven, toen de Muskensrattenvanger van de Waterschappen Gelderland het ontdekte. Met een speciale camera werd vervolgens in de gang van de Bever gecontroleerd en werd geconstateerd, dat er niets meer in zat. Vervolgens werd met man en macht gewerkt om er vcoor te zorgen, dat dit niet weer kon gebeuren. Vorig jaar was het ook al gebeurd en toen was de Bever zelfs 23 meter in de dijk geweest. Toen was op de meeste plaatsen speciaal gaas in de dijk ingegraven, maar precies op de plek, waar hij of zij nu opnieuw toegeslagen had, was dit niet gebeurd. Daarom is nu de rest van de dijk voorzien van gaas. De Bever heeft in de omgeving van de Oude Waal een burcht, maar deze staat op dit ogenblik droog. Door Staatsbosbeheer is daarom een kanaal rond deze burcht gegraven, in de hoop, dat deze nu "thuis blijft".  Ter plekke werden tevens nog een paar muskusratten gevangen.

 dsc_0530.jpg

zie de foto’s

 

Lees verder...
22 september 2005

Gerrit Janssen 70 jaar muziek

dsc_0342_1.jpg  Gerrit Janssen uit Berg en Dal 70 jaar in de muziek.

Dinsdag 20 september werd hij 87 jaar en zat hij 70 jaar in de muziek. Dat was voor zijn muziekvereniging Edelweiss uit Berg en Dal een reden om hem te verrassen en een aubade te brengen. Gerrit Janssen uit Berg en Dal. Geboren Kekerdommer en vroeger lid van de UNA in Kekerdom.

zie de foto’s

 

Lees verder...
12 september 2005

Ooijse Nachtwacht


 nachtwacht.jpg
Door het dagblad de Gelderlander is het initiatief genomen om de schutterijen uit de omgeving te portretteren in de opstelling van de Nachtwacht.Zondag 11 september was de schutterij Eendracht uit Ooij aan de beurt. Voorafgaande aan de kermis moesten de schutters opdraven om zich bij het Eendengat op de gevoelige plaat te laten vastleggen.

zie de foto’s



Lees verder...
26 augustus 2005

Koningin Beatrix opent tentoonstelling.

Beatrix opent Gebroeders van Limburg

Vrijdagmiddag, 26 augustus opende koningin Beatrix in museum Het Valkhof de tentoonstelling De Gebroeders van Limburg.
Omstreeks 16.50 uur arriveerde ze per auto bij de Valkhof, waar ze werd welkom geheten door burgemeester Guusje ter Horst en waarnemend commissaris der Koningin Esmeijer.
De publieke belangstelling was, in tegenstelling tot 3 juni, toen ze een bezoek aan Nijmegen en Ubbergen bracht, deze keer erg minimaal. De tentoonstelling gaat over Nijmeegse meesters aan het Franse Hof van 1400 tot 1416. Daarnaast bezocht de Koningin in het museum de expositie Rijke Uren, waar een hedendaagse variant op het middeleeuws getijdenboek Les Très Riches Heures te zien is.
 DSCF3857.JPG

Lees verder...
1 juli 2005

Ooijse Klinkertjes

Onlangs was er in een voorstad van Ooij, ook wel de Heerlijckheid genaamd, een reünie van een aardig aantal grijze knarren die vroeger in Beek de Geest gekregen hadden. Hun ouders moeten hier niet veel mee opgehad hebben, want niemand van de deelnemers had de prachtige voornaam Jozef gekregen. Een van de sponsoren van deze bijeenkomst die wel iets had met de beroepsstiel van Jozef, zette mij onder druk om een stukje over dit evenement te schrijven. Ik keek hem over mijn kleine brillenglazen verwijtend aan en kijkend naar de deelnemerslijst, zei ik: dan moeten er eerst wel Flappen komen.
Jan en Toon Hendriks gaven mij groot gelijk. Toon draaide net een zware van Nelle, die hij van Jan Lamers gekregen had, en zei tegen mij: Klinker doe het maar niet, je zou nog eens een Bok schieten. Dat is wel het laatste wat ik zou willen, dus beperk ik mij ook deze keer weer tot de polder. Als onze bekendste Bromsnor, na Klok natuurlijk, afscheid neemt, dan moet je daar toch even aandacht aan schenken. Ik heb namelijk in de memoires van Kalma gelezen hoe Henk bij de politie is gekomen. Hij moest namelijk bij Oor en Kalma drie vragen beantwoorden, als hij die goed beantwoorde, mocht hij bij de politie. De eerste twee vragen waren voor Henk totaal geen probleem. De derde vraag aan Henk was, wie heeft Willem van Oranje vermoord. Verrek, zei Henk toen, ben ik nog niet bij de politie of ik moet al een moord oplossen. Henk was op deze wijze al een ervaren rot, voordat hij bij de politie was aangenomen.
Zijn eerste grote zaak in Ooij was, de krakersrellen in de Beatrixstraat. Het toenmalige opperhoofd van de Ooijse Hell’s Angels, Hansje Berns, had de euvele moed om met een paar andere trawanten het huidige pand van Bartje te kraken. Met adellijke overredingskracht, wist onze dorpsveldwachter, die ook al naast een Graaf en Hertog gewoond had, de jongens uit het krakerpand te krijgen. En passant loste hij natuurlijk ook de woningnood onder deze jongens op, door ze naar huis te sturen. Door zijn toedoen kregen wij in Ooij ook nog een heus politiebureau. Dit werd door ene Ans mooi schoon gehouden en door Alex Derksen in een buut heel oneerbiedig betiteld als de “pornocabine”.
Henk was ook niet pakvast. Elke morgen was het een verrassing welk kostuum hij uit zijn uitgebreide collectie aantrok. Niet zelden liep dan, zoals wij dachten in het kader van een of andere uitwisseling, een Engelse Bobby, ein Deutscher Feldwebel of een Belgische Rijkswachter door de Ooijse dreven. Henk is ook een fervente Spa of Seven Up drinker. Mede door deze nooit uit de hand gelopen hobby werd het in ons dorp nooit echt blauw op straat. Het was dan ook niet zo gek dat er op zijn afscheidsreceptie veel stars and stripes rondliepen. Naast deze hotemetoten waren er zeker ruim 200 Ooijse receptiegangers.
Ik vroeg nog aan Henk waarom die mensen eigenlijk gekomen waren. Och, zei Henk, dat zijn mensen die nog nooit een bekeuring van mij gekregen hebben. Het was bloedheet in de Sprong, waardoor je kon merken dat de gehele politiemacht ook bij gezellige bijeenkomsten zich in het zweet moet werken. Het was om het in Henks woorden te zeggen “een warm afscheid”. Velen vroegen zich die middag wel af wat Henk nu zou gaan doen. Ik weet het wel, hij blijft echt niet bij de pakken neerzitten.

 

Groetjes medeklinker.

 

27 juni 2005

Zinderend afscheid voor Henk Baron

Zinderend warm was het op 24 juni, de dag dat Henk Baron voor de laatste keer officieel in Gala-tenue binnenstapte in Dorpshuis De Sprong in Ooij. Zinderend warm waren ook de complimenten die hij kreeg van hen die hem toch het meest kenden namelijk zijn collega’s van de Politie van Gelderland-Zuid. Maar eveneens zinderend warm was het voor hem dat vele dorpsgenoten en mensen uit “zijn wijk” acte de presence gaven om hem er mee te feliciteren, dat hij na meer dan veertig jaar, zo ongeschonden aan zijn tweede en wellicht wel derde leven kan gaan beginnen.
De Sprong was feestelijk ingericht met een van zijn hobby’s nl. het verzamelen van uniformen ook weer van politiemensen. Een unieke collectie met exemplaren uit binnen- en buitenland. Hierop, hoe kan het anders, waren zijn collega’s prompt ingesprongen door hem, ieder in een van zijn collectie-uniformen gekleed, een persoonlijke gelukwens aan te bieden, al dan niet in de vorm van een limmerick. Zelfs een vrouwelijke collega,die door omstandigheden op krukken moest lopen, had zich toch in het uniform gehesen en kwam het podiumtrapje “aflopend” bij hem, haar opwachting maken. Dit alles onder regie van zijn meest directe collega. Ook de “hulpkrachten” van de vrijwillige politie kwamen massaal blijk van belangstelling geven. Maar het leven bestaat nu eenmaal niet alleen uit politieagenten en politietaken en dus kwamen de familieleden “uit het Noorden”, waaronder Henk's inmiddels toch wel wat bejaarde moeder, de buurt, de rest van de mensen uit Ooij en tenslotte natuurlijk ook de Bobo’s, de mensen die in het receptieboek tekenden namens de brandweer, de gemeentebesturen, de verenigingsbesturen, enz. en zelfs de burgemeester onder de burgemeesters, de heer van Gils, kwam ondanks de hitte en ondanks zijn leeftijd toch even “gedag zeggen”. En zo deden velen dat. Als je “effe kon” dan was je er. De smaakvol ingerichte Sprong kon het aantal mensen maar net bergen. Hieruit blijkt wel dan Henk niet zo maar een politieagent was van 9 uur ’s morgens tot 5 uur ’s avonds. Henk was een politieman die een taakopvatting had, zoals Juffrouw van de Ven, de vroedvrouw die had, een dokter van Hasselt, een zuster Jacobs, een Hentje Verriet, een Bart Loeffen en meer legendarische figuren uit onze gemeente. Voor hen was het niet zo maar een beroep, het was een manier van leven een “genre de vie” zeggen de Fransen, een dienstbaarheid en beschikbaarheid, dat is waaraan mensen behoefte hebben. “En dat is niet alleen zo wanneer we tijd hebben, maar ook als we geen tijd hebben”, aldus Henk.

Dat spoort natuurlijk niet altijd met het managementdenken in grote organisaties, maar je kunt je de vraag stellen of die grote veel geld kostende managers wel inspelen op de noden die de burger heeft, zelfs of de burger wel iets opschiet met hun kengetallen, het aantal bekeuringen, enz. enz., waarmee zij zeggen de wereld gelukkiger te maken. Maar het grote geld, het optreden voor de camera en andere voor de “normale” mensen duidelijke bijkomstigheden, lijken nu even het doen en laten van veel functionarissen te beheersen.

Maar voor Henk zit dat leven er nu een beetje op. Hij gaat verder met het bekijken van de samenleving door de fotocamera, ook één van zijn hobby’s, alleen hoeft dat nu niet “even tussendoor”. Zelfs kan hij nu wat meer tijd vrijmaken voor zijn kleinkinderen, voor zijn andere familie en voor zijn vrouw Anneke. “Hoewel, we deden altijd al veel samen, ook in het politiewerk”. Na de drukke receptie hadden Anneke en Henk ook zoals dat in het Noorden gebruikelijk is, ook aan de inwendige mens gedacht. De keukenmensen van de Sprong hadden zich uitgebreid kunnen uitleven op een koud en warm buffet. Dit smaakte de dorstigen dan ook voortreffelijk. En alsof het niet op kon, na het eten even de zinnen verzetten met een dansje met het leuk spelende “Late Again” en natuurlijk heel knap een speciaal lied voor Pa, “maar het is dan ook mijn vader” door zoonlief Patrick. Ontroerend in ieder geval en voor de rest was het gewoon erg gezellig, precies de sfeer die Anneke en Henk altijd zo graag om zich heen scheppen. Ook de cadeautafel mocht er zijn. “Och”, zei Henk laconiek, “morgen is er een bingo van de Bond van Ouderen en dan zal het wel weg zijn”. In ieder geval heel praktisch. De collega’s van de krant en de pratende en filmende pers stonden er op om deze dag op een prettige wijze ook voor de toekomst vast te leggen. Henk, gefeliciteerd, nog vele jaren met ons allemaal. Je was niet alleen “de Politie”, nu was je ook even “het nieuws”.

Piet Soerier (Gerard Karnebeek)