Elkaar niet meer groeten als je de hond uitlaat. Een wandelpad op de rand van Gelderland dat plots werd afgesloten, verziekte de sfeer in de buurt behoorlijk. Tot de gemeente ingreep en dreigde degene die het pad afsloot voor de rechter te slepen. Honderden jaren liepen mensen over een zandpad vanuit Gelderland richting Limburg naar de Sint Jansberg. De grootvader van wethouder Erik Weijers van de gemeente Berg en Dal was één van hen. “Mijn opa gebruikte dit pad al om naar zijn werk te gaan.” Dat schrijft Omroep Gelderland. Verbazing, ongeloof en boosheid. Veel inwoners van Breedeweg maakten er dagelijks een rondje, al dan niet met de hond. Maar ruim twee jaar geleden was er ineens aan beide kanten van het pad een groot, dicht hek en hingen er bordjes ‘verboden toegang’. Verbazing en ongeloof maakten zich meester van de mensen die er zo graag wandelen. Boosheid ook wel. Er zijn natuurlijk altijd mensen die zich niet tegen laten houden door een hek. Netty Hubbers schiet in de lach. Ze woont vlakbij het pad, dat de naam Hofseweg draagt. “Er waren er wel een paar die rebels waren en die klommen eroverheen.” “Dat heb ik ook gehoord”, reageert de wethouder. “Maar dat is ze niet goed bevallen, volgens mij.” Want wie tóch over het pad liep, kon rekenen op een boze grondeigenaar die de hekken had geplaatst. ‘We willen het afsluiten’. Uit contact tussen de grondeigenaren en Omroep Gelderland blijkt dat het hen nog altijd heel hoog zit. Ze willen niet voor de camera reageren, maar zeggen veel overlast te hebben gehad van wandelaars. Tot mensen die in hun tuin poepen aan toe. “We hebben er zo veel mee te doen gehad”, zegt de vrouw des huizes. “We hebben er op zijn zachtst gezegd geen vrolijke tijd door gehad. We willen het afsluiten.” En dan bedoelt ze nu niet het pad. “We hopen dat, nu het pad weer open is, iedereen het kan laten rusten.” Erfdienstbaarheid. Buurtbewoners, wandelaars en natuurorganisaties deden massaal hun beklag bij de gemeente Berg en Dal. “Dit pad moet open blijven. Het is altijd open geweest”, herinnert de wethouder zich wat hij om zijn oren kreeg. “Er zit erfdienstbaarheid op. Gemeente, ga het eens regelen.” De gemeente ging om tafel met de grondeigenaren. Die beriepen zich op het kadaster en meenden dat ze in hun recht stonden. Dat blijkt niet te kloppen. Er is ooit een foutje gemaakt door een ambtenaar, waardoor de erfdienstbaarheid verdwenen leek. Maar de grondeigenaar hield het hek dicht. Dan maar kwaadschiks. En toen was voor de gemeente de maat vol. “Nou is het mooi geweest”, vat wethouder Weijers dat sentiment samen. “Als we er niet goedschiks uitkomen, dan maar kwaadschiks. Dan zien we elkaar voor de rechter.” De dreiging van een rechtszaak bleek al voldoende. In de buurt zegt men ook bang te zijn voor de padafsluitende buurman die iedereen van zijn erf stuurde. Het heeft de sfeer flink verziekt. “Ja, natuurlijk is dat zo”, zegt overbuurman Geert Peters. Hij wandelde tot ruim twee jaar geleden elke dag met zijn hond over het zandpad. “Je zou liever gewoon gemoedelijk met elkaar omgaan, en dit doorkruist dat dan toch wel.” Accuboormachine. Het bord ‘verboden toegang’ zit nog op het hek. “Dat mag er nu af”, constateert de wethouder. Hij verbetert zichzelf direct: “Het moet eraf.” Het bordje zit met een ontstellende hoeveelheid schroeven aan het hek bevestigd. “Dat zit behoorlijk goed vast”, ziet ook de wethouder. Maar hij laat zich niet uit het veld slaan: “Met een accuboormachine heb je hem er zo af.”